Mój (wandaa)

Dawno nie pisałam, nie dlatego, że moje sny zniknęły. Po prostu nie miałam czasu. Dzisiejszy sen był tak mocny, wydawał się tak realny, że… przypomniałam sobie o blogu. I tak oto mogę dodać kolejny wpis na mój, poniekąd erotyczny blog. Ale do rzeczy!

Z pracy zadzwonił do mnie mój facet i powiedział, że ma dla mnie niespodziankę. Powiedział, że wróci ciut później, ale za to da mi coś o czym zawsze marzyłam. Poprosił, abym ubrała się bardzo seksownie. Zasugerował, by w garderobie tej znalazły się pończochy i buty na wysokim obcasie, najlepiej szpilki. Resztę pozostawił mojej inwencji i wyobraźni.
Pomimo że prosiłam go o więcej szczegółów nie chciał powiedzieć nic więcej. Aż do wieczora umierałam z ciekawości.

Zbliżała się godzina, kiedy miałam poznać obiecaną mi niespodziankę. Włożyłam na siebie białe pończochy wraz z pasem do pończoch, białe szpilki (12 cm), na górę włożyłam białą, przeźroczystą koszulkę. Mój facet nie miał okazji jej wcześniej poznać, myślałam więc, że i ja troszeczkę go zaskoczę.

Dokładnie o umówionej godzinie wrócił do domu… z kolegą. Ja ubrana w ten sposób, nawet nie miałam się gdzie schować, bo rozłożyłam się na naszym łóżku. Zapomniał, że umawiał się ze mną. Pomyślałam, że wszystko mi jedno, skoro zapomniał, że mamy “własne spotkanie” i przychodzi z obcym facetem, to niech cierpi, że inni będą napawać się widokiem mojego nagiego ciała.

Po krótkiej krzątaninie w przedpokoju, później w kuchni - weszli obaj do sypialni. Zaniemówiłam!

Obaj byli pół-nadzy. Mieli na sobie tylko slipki, które szyte były na wzór fraka. Mój facet w ręku trzymał szampana, jego kumpel kwiaty. Olbrzymi bukiet purpurowych róż.

- Marzyłaś, aby przeleciało Ciebie dwóch facetów, no to dzisiaj spełnią się Twoje marzenia - powiedział, zupełnie beznamiętnie, mój mężczyzna, stawiając szampana obok łóżka, na szafeczce nocnej.

Zaraz później drugi mężczyzna położył kwiaty na moim brzuchu. Były mokre, zimne… ale wywołały dreszcze, zdecydowanie rozkoszy.
Cofając rękę przesunął dłonią po moim udzie, dokładnie w tym miejscu pomiędzy pasem do pończoch, a koronką pończoszki. Wzbudziło to we mnie przyjemne uczucia, zwłaszcza że mój facet w tym czasie popatrzył mi głęboko w oczy, uśmiechnął się i puścił oczko.

Nie odbyło się to tak, jak się spodziewałam. Mój mężczyzna tylko pieścił mnie, całował i trzymał za dłoń, podczas kiedy ten drugi zajmował się moją cipką. Najpierw lizał ją… bardzo długo…
Uwielbiam seks oralny i z pewnością wcześniej mój nowy kochanek dostał odpowiednie lekcje. Robił to dokładnie tak, jak lubię najbardziej i tak długo, a może nawet jeszcze dłużej niż zawsze chciałam.

Jego pieszczoty oralne sprawiły, że szalałam z podniecenia, czułam jak soki namiętności wypływają w olbrzymiej ilości i niknął gdzieś pomiędzy pośladkami.

Dopiero wtedy odwrócili mnie. Z wypiętą pupą, w pozycji na pieska, przed sobą widziałam wzruszoną twarz mojego faceta, za sobą żarliwego kochanka, który trzymając mnie za biodra - penisem pieścił wargi sromowe. Nie będę opowiadała szczegółów, w każdym bądź razie nieziemską rozkosz dało mi to, że obcy facet penetrował mnie całą od wewnątrz, mocno i brutalnie, a w tym czasie mój misiu, delikatnymi pieszczotami, liźnięciami ust i pocałunkami - dotrzymywał towarzystwa - akceptował to, co daje mi taką rozkosz

Taak... Milczę już dłuższą chwilę; sama do końca nie jestem pewna, dlaczego. Może czekam, byś ty sprowokował mnie do mówienia? A może po prostu nie mam pojęcia, od czego zacząć.
W gruncie rzeczy nie nazywam się Aura; niewiele mam wspólnego z tym imieniem i chyba go nawet nie lubię. Mojej matce bardzo się podobało i tak mnie ochrzczono. Wytrwałam z Aurą do końca podstawówki bijąc i gryząc kiedy naśmiewano się ze mnie; do liceum weszłam już jako Pia, chociaż w dokumentach figurowało inaczej. Zauważyłeś, że nie zaoponowałam gdy nazwałeś mnie Aurą? Przez tak wiele lat byłam Pią, wszystko, co wydarzyło się w moim dorosłym życiu miało związek z Pią... Wystarczy. Nie zadawaj więcej pytań na ten temat. Rozmawiasz z Aurą, a ona nie wie, czy uda jej się wziąć odpowiedzialność za życie Pii.
Mur w moim wnętrzu, którym odgrodziłam się od świata, zbudowałam z gniewu i samotności. Z przytępionej wrażliwości go zbudowałam. Trwałam za tym murem rojąc, że jestem wolna. Ha, ha, ha, jak można być wolną w ciągłej pogoni za czymś; w strachu, nie czując smutku?
Dałam się namówić na tę rozmowę, a teraz jestem na siebie zła. O czym mam mówić: o smutku, o samotności? Zresztą, nieważne jakie masz powody, żeby mnie wysłuchać. Wiem, że jeżeli teraz tego nie powiem, to już nigdy.

Kiedyś pytałeś, czy powiem jak to działa... Nie chcę już niczego udawać. Teraz mogę być jedynie szczera.

Od pewnego czasu natrętne pragnienia i podszepty wypływają niespodziewanie z otchłani mojego umysłu, pojawiają się nagle szepcąc cicho i nieznośnie. Drażnią się ze mną powodując potężny niepokój. Są to uczucia, które wyzwala byle bodziec- mignięcie telewizyjnego kadru, sugestywna scena, zapach, tembr głosu; by wszystkie moje zapory pękły niczym lodowa czapa. Powoduje to, że oddaję się pragnieniu, jedynemu i potężnemu: chcę natychmiast spełnienia, chcę mężczyzny! Biegam jak oszalała po mieszkaniu nie znajdując sobie miejsca.
Są to pragnienia mroczne, pragnienia destruktywne, niosące ze sobą ciemność. I chcą one, bym odrzuciła swą moralność i obowiązki, bym poddała się szaleństwu, dionizyjskiej zabawie i rozpuście. I chcą one, bym w dzikim szale spełniała swe najskrytsze żądze pląsając w korowodzie pijanych bachantek... Wybiegam z domu nie bacząc na porę, w podrzędnym barze wypijam dwie setki i łowię ofiarę na dzisiejszą ucztę. Mężczyzna nie musi być przystojny, nie musi być mądry, on musi chcieć pójść ze mną do mego domu. Zazwyczaj jest chętny do miłosnych igraszek, a o to mi właśnie chodzi.
- Jesteś mój...- Budzą się we mnie żądze tak wielkie, że rzucam się łakomie na niego, gwałcę i niemal pożeram. Już po wszystkim ciskam wystraszonego za drzwi.
- Wariatka! Nienormalna!- Krzyknął mi któryś- Diabeł cię opętał!

Ja, nienormalna? Opętana? Czy wyglądam na nienormalną....? Może i nie wyglądam, ale nie radzę sobie z tym, co się we mnie dzieje. Ktoś zamieszkał w moim wnętrzu i skutecznie, powoli zagarnia. Czuję się brudna. Tak. Czuję się brudna. Czym bardziej chcę się z tego oczyścić, grzęznę jeszcze głębiej za murem, który wyrósł we mnie. Wszystko, czego doświadczyłam jest moim murem. Moje zniewolenie, opętanie, jak mówią; diabli wiedzą, co jeszcze. Chociaż...

Coś sobie przypomniałam... W starym domu rodziców ojca, w którym stały stare, stylowe meble; wśród nich był duży dębowy stół nakryty na co dzień ciężkim, żakardowym obrusem sięgającym do ziemi. Wpełzałam pod stół w salonie i ukryta pod żakardową serwetą bawiłam się sobą. Ponoć to nic nadzwyczajnego, gdy dzieci poznają swoje ciało wędrując po jego zakamarkach. Pod dębowym stołem robiłam ze sobą coś, co powodowało, że wychodziłam stamtąd spocona i z zaczerwienioną buzią. Nikt nie odkrył mojej tajemnicy. Nikt nie zauważył, jak z czasem ewoluowały dziwne zabawy.
Z biegiem lat pisywałam mroczne, przesycone raptem, gwałtem i zniewoleniem opowiadania. Była więc księżna, mąż księżnej, kochanek i ciężka kara za zdradę. Syciłam się niedolą sponiewieranej księżnej, przymuszanej przez księcia do hańbiącej uległości.
Wpadłam w końcu ze swoją \"twórczością\" a w domu rozegrał się dramat. Tak, tak, dramat! Matka krzyczała, że jestem złą, zepsutą dziewczyną, wyuzdaną rozpustnicą, że powinnam się wstydzić.
Ta zła dziewczyna miała wówczas dwanaście lat i słowo \"zepsuta\" rozumiała w odniesieniu do lalki z urwaną nogą. Opowiadania, które pisywała, były także na miarę dwunastu dziewczęcych lat.
Od tamtej historii już nie przelewałam na papier mrocznych opowieści, ale nadal roiłam o rapcie, chociaż czułam się przy tym obrzydliwie brudna. To dziwne, ale stale dokuczał mi ból, który zagnieżdżony pod powiekami powodował pulsowanie w gałkach ocznych.. Zakazano mi ciekawości tego, co dotyczy ciała. Fizyczny jego wymiar zaczął się dla mnie od bólu.
Narastała frustracja i złość. Kipiały we mnie. Poznawałam różnych mężczyzn, nawiązywałam przelotne romanse i usidlałam swoich partnerów szybko porzucając, żeby inicjować kolejny związek. Byli słabi, czepiali się mnie jak koła ratunkowego, pogardzałam nimi. Nie spełniali moich oczekiwań. Sama nie wiedziałam wówczas, czego tak naprawdę szukam w związku z mężczyznami. Aż do momentu, kiedy poznałam pana Wagę.
Tak... Myślę, że to ważne. Doszedłeś kiedyś w życiu do takiego punktu, w którym zastanawiałeś się, jak potoczy się to życie dalej? Nie umiałam się przyznać sama przed sobą, że nie widzę, co dalej. Próbowałam bagatelizować, broniłam się, ale sam wiesz, jak to jest.
On był dla mnie ważny. Kto? Pan Waga. Czuły, ale stanowczy, Z nim nareszcie rozmawiałam o swoich fantazjach i eksperymentowałam; to było ekscytujące doznanie. Pierwszą chłostę odebrałam przechylona przez oparcie rozłożystego fotela. Rzemienny pas osadzony na koziej nóżce- wyjmował go z mosiężnej skrzynki stojącej na gzymsie kominka.
Pan Waga miewał jednak swoje humory. Popadał w depresyjne nastroje, widział wtedy wszystko w czarnych barwach, zewsząd węszył zagrożenie i był bardzo zazdrosny; rozliczał mnie z każdej minuty spędzonej poza domem.
Zdarzyło ci się powiedzieć komuś, że nie chcesz słuchać jego wynurzeń, bo to cię zbyt wiele kosztuje? Mnie się zdarzyło.
Wypalałam się wewnętrznie słuchając pana Wagi w poczuciu winy, że nie spełniam jego oczekiwań, traciłam siły udowadniając, że świat jest boskim cudem. Odeszłam. Niepokój we mnie pozostał.

Rozbudzone zmysły nie miały zamiaru wyciszyć się. Z upodobaniem przeglądałam zasoby Internetu wyszukując informacje o uległości i dominacji. Przypatrywałam się mężczyznom na polskich portalach \"klimatycznych\".
Mierziło mnie podejście do kontaktów damsko- męskich seksualnych napaleńców puszących się wiele mówiącymi nickami: Black Master, Master_przyjmie_niewolnice itp.; śmieszył dwudziestokilkuletni Mistrz, któremu brak pokory wobec życia, a którego rozsadza napięcie. Drażnił niespełniony w stałym (waniliowym) związku mężczyzna.

Na jakimś erotycznym portalu umieściłam wbrew logice swój anons:

Nazywam się Pia. Nie jestem masochistką sensus stricte, chociaż mam tendencję do uległości. Nie interesuje mnie tresura, pseudo masteryzm, łańcuchy ani andrzejkowe lanie wosku. Szukam dojrzałego partnera, który podobnie jak ja, jest człowiekiem bez zobowiązań emocjonalnych; który ceni i szanuje posłuszeństwo kobiety. Nie interesują mnie spotkania w biegu, pomiędzy przelewem w banku a przerwą na obiad.

Wtedy poznałam Jorge. Zaczęło się to pewnego majowego dnia. W skrzynce mailowej znalazłam list, brzmiał mniej więcej tak:

Nie wiem, czy ty to TY....
48 lat, szczuply, wysoki, bez zobowiązań...
Nie wiem, czy oczekujesz związku 24/7 czy spotkań...
Nie wiem, czy to co piszesz to zabawa, czy sposób na życie...
Nie wiem, czy zaakceptowalibyśmy się wzajemnie....
Więc?

Jorge

Zaintrygował mnie swoim mailem, przykuł uwagę. Był on inny niż te, które otrzymywałam od Masterów, Dominów, Władców i Panów. Taki zwyczajny, cichy, bez narzucania się. Odpisałam na zasadzie przekory, zabawy słowem.

Wiem, że póki nie usłyszę, jaki masz tembr głosu, póki nie wchłonę Twojego zapachu, nie spuszczę oczu pod Twoim spojrzeniem, nie poczuję Twojego dotyku ma mojej skórze- nie będę wiedziała, że Ty, to Ty.
Wiem, że póki nie spotkam się z Tobą, póki nie zamienimy tych spotkań w zrytmizowany cykl- nie będę wiedziała, czy chcę 24/7, czy np. raz w tygodniu.
Wiem, że najlepiej uczyć się poprzez zabawę, zatem dzięki zabawie właśnie można uczynić to, o czym piszę, sposobem na życie.
Wiem, że nie każdemu dane jest być dominującym i nie każdej -bycie uległą. Tak jak w każdym związku, układzie musi być harmonia, tak też musi spełnienie. I bezwarunkowa akceptacja.

Zatem...?

Korespondowaliśmy krótko. Jesteś zdziwiony? Kontakt wirtualny był mi potrzebny, żeby od czegoś zacząć. A ja tak bardzo chciałam zacząć. Przez długie lata zaprzeczałam sama sobie przekonana o swoim zepsuciu. Niebawem usłyszałam jego głos w słuchawce- głęboki, aksamitny, spokojny. Poczułam dreszcz. Miał nienaganną dykcję i świetnie modulował głos.
- Nazywam się Jorge. Czy ty jesteś Pia?

A potem szłam na spotkanie z nim. Prosta, lniana sukienka, gładko zaczesane włosy; niespokojne ręce. Wysoki, szczupły mężczyzna o regularnych rysach i głębokich, czarnych oczach nachylił się nad moim stolikiem. Moje nozdrza podrażnił zmysłowy zapach – nieco agresywny, o nucie piołunu. Uwierz, nigdy wcześniej nie sądziłam, że kiedykolwiek się to przydarzy: pierwsze spotkanie, pierwsza rozmowa, a ja byłam już usidlona, zaanektowana, zniewolona. Jorge przyglądał mi się uważnie, a nikły uśmiech nigdy nie znikał z jego twarzy. Prawie nigdy...
Od pierwszego naszego spotkania, które zanim do niego doszło nazywałam \"rozmową kwalifikacyjną\", od pierwszego spotkania wiedziałam, że to ON. Więcej rozmów kwalifikacyjnych nie było. Drżały mu ręce, kiedy zapalał papierosa, ja miałam sucho w ustach. Rozmowa, trudne tematy:
- Jestem uległa.
- dominuję...
- Potrzebuję męskiej dominacji.
- Ja ci jej dostarczę...
- Chcę być dla ciebie na wyłączność.
- Nie ma nikogo w moim życiu. Jestem człowiekiem wolnym...

Pełnia, zawrót głowy, zachwyt. Czy to możliwe?!

Pamiętam dobrze naszą pierwszą wspólnie spędzoną noc. Samochód pędził po mokrym od deszczu asfalcie a światło reflektorów ledwie odbijało nawierzchnię. Wiózł mnie do siebie na przedmieścia zdezelowanym oplem. Nieduży, drewniany dom kwalifikujący się do remontu, a za domem stary, zaniedbany sad.
Magiczna noc- gwałtowna, gniewna, głodna. Zapadałam się w jego czarne jak studnie, pociemniałe z pożądania oczy.

Chłonął mnie dotykiem niecierpliwych rąk. Bolesna rozkosz; ekstaza i cierpienie. Otwierał powoli, bardzo rozważnie dawkował ból, zostawiając niedosyt- coś fantastycznego. Powodował, że stale byłam nienasycona. I niespokojna. I wyczekująca.
- Jesteś moja, Pia- Szeptał- Nie oddam cię już nikomu...
Całował wściekłe pręgi na moich pośladkach, uwalniał ciało z krępujących je więzów. Walczył ze mną. Mrok, erotyzm nocy znaczony chłostą, powodujący mistyczne przeżycia i obietnicę znalezienia jakiejś nieprzeniknionej głębi. Tak... Wtedy stałam się panterą. Kły i pazury, którymi go raczyłam to był mój dowód na to, jak bardzo byłam gotowa na niego. Smak krwi za paznokciami powodował, że mogłam zaszyć się w kącie i godzinami rozmyślać o Jorge. Wtedy byłam przyczajoną panterą o zwężonych oczach, zdecydowaną podjąć grę o ujarzmienie mnie. Byłam gotowa.
Od tamtego czasu zaczęłam żyć jak w transie. Spotkania z Jorge w jego domu stanowiły swoiste misterium ars amandi i trwały do świtu. Potem dwie, trzy godziny snu i biegłam do pracy. Wieczorem znów Jorge. Miałam wrażenie, że towarzyszy mi stale i wszędzie, że czuję tuż obok siebie jego zapach: na ulicy, w sklepie, zawsze blisko.
- Żyję po to, by kochać ujarzmianie ciebie- Mawiał do mnie- a ty jesteś do tego po prostu stworzona, Pia.
Jeżeli bywało tak, że nie mogliśmy być razem- dzwonił. Kołysał mnie słowami pragnienia, tęsknoty, pożądania; kusił wyobraźnię. Zatracałam się w nich, rozbudzałam w sobie fantazje erotyczne. Grą zmysłów był spacer, jaki odbyłam z Jorge wsparta na jego ramieniu. Prowadził ze mną lekką konwersację, rozbawiony nieco moim zawstydzeniem.
- Och, Pia- przecież to wspaniałe! Mam przy sobie nagą kobietę. Kobietę, która należy do mnie i to ja prowadzę ją ulicą. Jaki jestem z ciebie dumny...
I ja na swój sposób byłam dumna ze swojej wolności, ze swoich wyborów. Zrobiłam to dla mężczyzny, jestem dla niego zjawiskowa, najpiękniejsza na świecie i ta cienka, batikowa chusta to mój dowód na to, jak bardzo należę do niego. Powiedziałam mu o tym.
- Nie chcę, żebyś była marionetką- odpowiedział ze zniecierpliwieniem w głosie- Masz wolną wolę. Ja tylko przygotowuję scenę na twój występ... Zrobisz, co zechcesz.
Któregoś dnia opowiedział mi o nagiej kobiecie, którą kiedyś widział w aucie na autostradzie. Natychmiast rozebrałam się i usiadłam obok niego w samochodzie. Czułam dreszcz podniecenia na myśl, że mijający nas ludzie będą widzieć moją nagość.
Noce z Jorge były namiętne, zmysłowe, dzikie. Kiedy odchodził na chwilę, słyszałam jak skrzypiąc otwierają się drzwi szafy, kiedy sięgał po kolejne narzędzie zadawania mi bólu. Czekałam na chłodny dotyk jego ręki na mojej skórze i zanim ten dotyk przeminie, doświadczałam razów, które spadały na ciało. Drżałam i prężyłam się za każdym zamachnięciem...
Mówił, że działa na niego widok mojego smaganego ciała. A na mnie działał odgłos spadających razów, jego miękki głos, kroki, kiedy kierował się w stronę szafy...
- Pragnę więcej, chcę jeszcze...
Czy można zatracić granicę? A może nie doszłam jeszcze tam, gdzie rozkosz zatraca się z cierpieniem. Bałam się tego momentu i pragnęłam go.
Syciliśmy sie sobą zazwyczaj z ogromnym głodem, aż do wyczerpania. Nad ranem zasypiałam, a kiedy budziłam się, leżał obok wsparty na łokciu i patrzył na mnie skryty za swój uśmiech. Prawie nie sypiał.
- Nie potrzebuję snu- Mawiał- regeneruję się twoim bólem.
A potem dosiadał mnie mocno i głęboko, obróciwszy na brzuch; na zakończenie dodawał ze śmiechem:
- Diabelska moc tkwi w lędźwiach!
W ciągu dnia czułam się zazwyczaj nieco ociężała bólem w wychłostanym ciele, obolała w nabrzmiałym kroczu, zmęczonych piersiach.
Pewnego letniego wieczoru, kiedy spacerowaliśmy, rozpętała się burza, uciekaliśmy przed deszczem do pobliskiego kościoła. Na tle ciemnego nieba budowla i gięte przez podmuchy wiatru drzewa, robiły ogromne wrażenie. Wpadliśmy mokrzy do krużganku, mijając mroczne, tajemnicze kolumnady. Nigdy nie zapomnę, jak przed schodami Jorge przyciągnął mnie do siebie i zamruczał do ucha:
- Jest nielegalne, by kobieta lub mężczyzna uprawiali seks na schodach kościoła po zachodzie słońca- zaśmiał się głośniej- chodź...
Pchnął wielką, kutą kratę i poprowadził do mrocznego wnętrza. Przez okna sączyło się szare światło a utrzymane w czarnej, może ciemnoczerwonej tonacji freski, czy polichromie, niknęły gdzieś pośród chłodu, sięgając wysoko pod sklepienie. Usiedliśmy w wysokich ławkach w jednym z tylnych rzędów. Bez słowa sprowadził mnie na kolana między swoimi udami...


Pewnego razu przyjechał po mnie do pracy i powiedział, że chce coś pokazać. Śmiałam się i niecierpliwie dopytywałam, co to takiego. Wsiedliśmy do windy w jakimś wysokim biurowcu, Jorge nacisnął przycisk ostatniego piętra. Gwałtownym ruchem odwrócił mnie tyłem do siebie, oparłam się policzkiem o lustro na ścianie windy, poczułam jego ręce podnoszące sukienkę, szczęknęła klamra odpinanego od spodni paska. W tafli lustrzanej widziałam jego twarz z której znikł uśmiech, Oczy nie miały źrenic, całe były ciemnością, wargi odsłoniły zaciśnięte zęby. Zadawał mi ból. Siekł zamaszyście moje uda mocnymi uderzeniami, przytrzymywał za kark dociskając twarzą do tafli lustra. Po raz pierwszy poczułam strach, chciałam krzyczeć, lecz zasłonił mi usta ręką. Aż do spełnienia. Uśmiech znów powrócił na jego twarz, kiedy ocierał łzy z moich policzków.
- Nie płacz, dlaczego płaczesz? Chciałaś tego, prawda?
- Jorge, a gdzie w tym wszystkim jest miłość?- Niczego nie rozumiałam, dusiłam się od płaczu.
- Miłość, Pia? Przesada, to tylko biochemia. To tak, jak duża tabliczka czekolady. Korzystałaś ze złych źródeł na temat miłości. Zobaczysz, napiszemy własną księgę.
Wiesz, niektórzy uważają że przeżycia związane z uległością to coś, czego nie można porównać z niczym innym, przypływ energii która z poczuciem zależności wobec mężczyzny wraca do ciała, czuje się to i wie, że tak wygląda szczęście. Wydaje mi się, że w pokornym oddaniu się do dyspozycji my, uległe, jesteśmy bardziej zmysłowe niż inne kobiety. Tak, erotyka gra bardzo dużą rolę w naszym życiu. Używamy bólu jako wzbogacenia miłości, wtedy sam akt zniewolenia jest o wiele bardziej wyrazisty Ból podczas miłości jest inspirujący, sprawia że chce się więcej. A ból mnie podniecał; nawet nie wiesz jak bardzo... Łatwo można się zatracić... Tak bardzo łatwo... Próbowałeś kiedyś w ten sposób? Nie opiszę ci tego teraz, nie znajduję słów, by opisać.
- Pia, ty jesteś uzależniona od niego!- Krzyknęła pewnego dnia moja przyjaciółka, której z rozmarzeniem opowiadałam o swoim kochanku- To nie jest miłość. Dziewczyno, opamiętaj się!
Uzależnienie? Nie rozumiałam, co do mnie mówiła.
- Jestem zakochana- Odpowiadałam.
Wracały jednak do mnie słowa Jorge: zobaczysz, napiszemy własną księgę. Pomimo ogromnego pociągu fizycznego, odczuwałam tęsknotę do czułych gestów, bliskości, ogarniał mnie niepokój, nieustannie myślałam o moim mężczyźnie, wspomnienia przeżytego bólu wprowadzały w dziwny stan. Potrzeba ciepła zlewała się z pragnieniem szczęścia, kreśliłam nierealne obrazy przyszłości.
Tęskniłam za czymś, czego w istocie nigdy nie poznałam…, tęskniłam za mężczyzną, który tak naprawdę nigdy nie pozwolił mi zbliżyć się do siebie; tęskniłam za nieznanym... Kiedy próbowałam podejmować rozmowę na ten temat, stawał się drażliwy i gniewny; albo szybko zmieniał temat i proponował dużo różnych rzeczy. Nie mogąc sobie z tym poradzić, napisałam do niego e- mail. Myślałam, że kiedy na spokojnie go przeczyta, będziemy mogli porozmawiać:

-Nie skarżę się, że akceptuję to drżenie rąk i serca kołatanie. Tak wiele jest uroku w przyspieszonym oddechu, nad którym nie mogę zapanować, uwielbiam gdy cucisz mnie policzkiem, kiedy oszalała z bólu odchodzę od zmysłów. Ubóstwiam wprost spotykać się w szczerym polu z uczuciem paniki, że za chwilę zapadnę się w nicość, a ty odejdziesz. I użyjesz tysiąca słów aby nic nie powiedzieć. W windzie umawiam się z klaustrofobią, lecz najbliższy jest mi właśnie on- nie zawiódł mnie nigdy Przyjaciel mój - Lęk. Jorge, myślę, że cię kocham, ale zaczynam się bać. Gdzie ty w tym wszystkim jesteś, Jorge?

Zadzwonił do mnie nazajutrz rano. Jego głos był chmurny i twardy.
- Nic nie zrozumiałaś, Pia. Czyż nie dałem ci tego, co chciałaś? Czy nie doświadczałaś, jak bardzo jestem tobą zainteresowany? Zawsze, ale to zawsze byłem obok ciebie. Ale ty jesteś próżna, kochasz tylko siebie i chcesz mnie usidlić. Wszystko zepsułaś, sama jesteś sobie winna. Ale, czy musiało tak być, Pia? Chciałem być dla ciebie. Widać, nie potrafię... A ty swoim mailem napisałaś mi epitafium!

Palce, którymi obejmowałam słuchawkę telefonu boleśnie zesztywniały. Głos Andrzeja dawno przebrzmiał, a w ucho wwiercał się bezduszny sygnał przerwanego połączenia. To była nasza ostatnia rozmowa. Nie zobaczyłam już Jorge. Zaczęły się dla mnie dni pełne zwątpienia; odczuwałam ogromny niepokój. Wyobraź sobie taką scenę: kobieta drepcząca w miejscu na parkingu przed biurowcem. Drepcząca godzinę, dwie... Groteskowy obraz tej, która czeka na spotkanie z mężczyzną; na spotkanie, do którego ostatecznie nie dojdzie, bo ON nie przyjedzie, bo wszystko skończone. Siedziałam w tramwaju zaciskając szczelnie powieki, by uwięzić łzy. Spływały jednak kącikami oczu, szczypiąc słonym posmakiem na krawędzi warg.

Pragnienie zrodzone z ciała, najgorsza tortura, jaką mogłam sobie wyobrazić, pożądanie tak ogromne, że graniczyło z bólem.
Niepokój, pożądanie, tęsknota, niczym żywa rtęć rozlewały się we mnie. Boli. Całe ciało od stóp po cebulki włosowe; załzawione oczy, wygięte ręce; wszystko boli. Szarpie tępo i nieustająco. Zatracałam się w tym, wyniszczałam. Pełna nienawiści do siebie biegłam w miasto, aby złowić mężczyznę, usidlić i nasycić żądze. Każdemu z mężczyzn zaglądałam w oczy, szukając w nich Jorge
Sama sobie zadawałam chłostę, ale to powodowało tylko wewnętrzny rozkład. Bagno ran i niezrozumienia. Taki ból rodzi pragnienie wyzwolenia. Pragnienie silniejsze od ludzkich ograniczeń i fizycznych praw.
Nie mogę tego dobrze opisać. Wszystko przestało być na swoim miejscu. Uczucia, które obumierając wzrastają bólem. Umysł nie pojmie takiego bólu, takiego cierpienia. Trzeba to przeżywać, przechodzić dzień po dniu, do nicości.

- Dobrze - Myślałam- niech oczyści mnie ból.

Wbijałam zęby w poduszkę, pozwalając zabrać się ciemności, ale świadomość, że nie ma już Andrzeja, tylko ten ból potęgowała. Chwilami miałam wrażenie, że leży przy mnie Demon, który oplótł moje ciało wężowym oplotem. Innym razem, kiedy wyrzuciwszy za drzwi wykorzystanego mężczyznę biegłam do łazienki wziąć prysznic, z lustrzanej tafli patrzył na mnie wilczy pysk. Patrzył i uśmiechał się, lekko obnażając kły.
- Co ty robisz, Pia- Szydził- spójrz na siebie, jak ty wyglądasz. Czy mogłabyś mi właściwie powiedzieć, o co ci chodzi?
Osuwałam się wówczas na podłogę i gryzłam palce kołysząc się na piętach.

***
Pamiętasz, kiedy spotkaliśmy się w kinie? Usiadłeś obok uśmiechając się nieśmiało. Spojrzałam na ciebie przelotnie raz i drugi. Oglądaliśmy \"Adwokata Diabła\" i nie mogłam oderwać oczu od ekranu. Płakałam. Wróciły do mnie słowa Jorge: \"Miłość to biochemia\" Jak się stało, że zaczęliśmy ze sobą rozmawiać? Teraz myślę, że miałeś być moją kolejną zdobyczą, żeby zagłuszyć tępy ból. Wciąż szukałam granicy na której się zatrzymam, zagubiłam się nie zauważając, że ranię wszystkich, którzy się do mnie zbliżali, że wyniszczam przede wszystkim siebie. I wtedy dokonało się coś niesamowitego - zaczęłam cię słuchać. I coś znacznie ważniejszego- chciałam, żebyś ty wysłuchał mnie.
Często jest tak, że trzeba wbrew sobie i w niewiedzy wyjść na pustkowie, aby zobaczyć nicość, dotknąć tego, co sprawia ból, zmierzyć się z ograniczeniami. To, co na pozór wydawało mi się śmiercią, okazało się ocaleniem; trucizna zadziałała jak lekarstwo.
Demon w jedwabnych rękawiczkach dokonał na mnie wiwisekcji. Czy chciałabym pozszywać poprute swoje życie? Wiesz jak to strasznie brzmi? Słyszysz, co mówisz?
Mam wrażenie, że muszę na nowo stworzyć samą siebie, że nie uda się z tych poszarpanych skrawków, którymi teraz jestem, uczynić całości. I dopiero wtedy, kiedy szwy solidnie się zabliźnią, stanę przed tobą: nareszcie wolna- posłuszna, ale nie uległa.

Napisałam do Niego list.
Wszystko, co mi się wyśniło tej nocy... Wszystko, czego według domniemanych praw ludzkich i boskich, powinnam się wstydzić. Przecież jestem mężatką. Świat nie pochwala nawet takich myśli. Ale czy ja odpowiadam za swoje sny?
Uśmiechnęłam się. Oczywiście, że ja odpowiadam. To, co we mnie jest prawdziwe i być może nieprzyswajalne dla szerszego grona, ale jakżeż ludzkie, przejawiło się w tym śnie.
Wszystko to przelałam na papier.

Najdroższy.

Śniłam Nas.
To było piękne i najbardziej poruszające wrażenie erotyczne, jakiego kiedykolwiek doświadczyłam.
Ale może zacznę od początku.
Sen ma to do siebie, że nie zawsze możesz umiejscowić akcję w czasie i przestrzeni. Ma też tę zaletę, że jeśli chcesz, możesz we śnie być miss świata. Ale ja takiego szczęścia nie mam. Może zbyt mocno stąpam po ziemi? A może po prostu wystarczy idealizować tylko jedno z pary? Ja byłam po prostu sobą.
Otworzyłam oczy, rozespana... Nie do końca wiedziałam, co było tego powodem. Po chwili dopiero się dowiedziałam : zabrzmiał dzwonek do drzwi.
- Widocznie to już któryś z kolei dzwonek - pomyślałam.
Powolutku i ze zmysłowością, którą daje tylko senne rozmarzenie, podniosłam się i ruszyłam w stronę drzwi.
Nawet nie przyszło mi do głowy, żeby zerknąć przez \"judasza\". Albo w snach jestem nieśmiertelna, albo tak głupia, że naprawdę mierzę wszystkich swoją miarą i nie obawiam się żadnego zagrożenia. Otworzyłam drzwi, dokładnie tak samo, jak otwieram serce dla stojącej przed nimi osoby. Bez wahania i z całą ufnością. I w tej samej sekundzie się uśmiechnęłam. Widocznie nie było to dla mnie zaskoczeniem, Twój widok, przed moimi drzwiami, w środku nocy...
Ciągle półprzytomna, rozespana, przytuliłam się do Ciebie, i wtedy poczułam, że to właśnie dziś. Że nic więcej nie jest ważne, że nie istnieje świat, czas, ludzie... Jakbyśmy nagle zostali sami na całym świecie i byli jednością. Jedna dusza... Należałam do Ciebie tak bardzo, jak Ty należałeś do mnie. Może tylko przez tę jedną noc, ale absolutnie.
I nieistotne było, że jestem potargana, w jakiejś koszulinie, nieprzytomna od niedospania. Byłam ja i byłeś Ty. I nic innego.
- Otwarte drzwi - uzmysłowiłam sobie nagle.
Spojrzałam w ich kierunku, a one... same się zamknęły. I nie byłam tym wcale zaskoczona.
- Widać to jest naprawdę noc cudów - uśmiechnęłam się w duchu.
Podniosłeś mnie z ziemi. Oplotłam Cię nogami i zdałam się całkowicie na Twoją łaskę i niełaskę. Było mi tak doskonale wszystko jedno, dokąd mnie zaniesiesz, że sama w to nie mogłam uwierzyć. Byłam po prostu Tobą, częścią Ciebie i mogłeś zrobić ze mną wszystko co chciałeś. Tak naprawdę wcale mnie nie obchodziło, co będzie sanktuarium naszego uczucia. Jakbym nie istniała w przestrzeni ani w czasie.
Przytulona, z zamkniętymi oczami, z ustami w zagłębieniu Twojej szyi... płynęłam. Czułam całą sobą płynące od Ciebie ciepło. Pomyślałam, co chciałabym dla Ciebie zrobić... Chciałam pieścić i całować każdy skrawek Ciebie, każdy Twój włosek... Poczułam dreszcz wstrząsający Twoim ciałem. Jakby nasze skóry były nie granicą, ale łącznikiem między nami. Nagle stało się dla mnie jasne, że wszystkie słowa i gesty stają się zbędne, że nasze wspólne ciało będzie wiedziało instynktownie, co robić.
Kiedy złożyłeś mnie na pozostawionym w nieładzie po moim samotnym śnie łóżku, a zrobiłeś to z taką pieczołowitością, jakbym była jakimś bezcennym kryształem, moje dłonie jakby same z siebie zaczęły wędrówkę... Delikatne muśnięcia opuszków palców na Twoich ramionach, na karku. Pocałunek tak zmysłowy, że oboje chcieliśmy ciągnąć go w nieskończoność. Tuliłeś mnie mocno, jak jakiś skarb, jakbyś się bał, że zaraz zniknę i próbował do tego nie dopuścić. Czułam, jak włoski na naszym ciele wstają na wzór łanu zboża...
Naszym? Tak,właśnie naszym.
Rozkosz nie do opisania.
- Jeśli teraz jest tak wspaniale, to co będzie dalej? Zwariuję? - przemknęła mi przez głowę myśl. Odgoniłam ją z całą premedytacją.
Nasz oddech stał nas jednością, wspólny pot oblewał nasze wspólne ciało, z ust wydobywał się wspólny, prawie bezgłośny jęk rozkoszy.
-Nirwana? Może się schować - znów jakaś galopada myśli.- Po co mi myśli?
Słyszałam bicie serc. One, które jak dotąd na pozór spokojnie odmierzały mijające sekundy, nagle jakby dostosowały się do przyspieszonego oddechu i podnieconych ruchów. Tak - serca. Bo to jedyne,co w nas zostało odrębne.
Ale pewnie i to się zmieni.
Koszulka, Twoje spodnie, koszula... Trzeba pozbyć się wszelkich rzeczy dzielących nas od siebie. A dokładnie oddzielających naszego łącznika, skórę. Jakbym odkrywała świat na nowo :
- Czy to możliwe, żeby skóra była tak wrażliwa?!
Każdy Twój oddech czułam jak gorące tchnienie tajfunu, porywał i zatracał mnie w rozkoszy. Nawet taka pieszczota - nie - pieszczota, jaką było przesunięcie Twej ręki nad moim ciałem, gdy jej włoski delikatnie mnie musnęły, też było jak porażenie prądem. Przez nasze ciała przepływały fale rozkoszy na przemian z rozdzierającym uczuciem pożądania. Oboje byliśmy zszokowani siłą wrażeń. Jakbyśmy dotąd nie istnieli, a stali się nagle i... nieodwracalnie? I jakaś irracjonalna nadzieja, że ten stan może trwać wiecznie.
- Jesteś kawałkiem mojej duszy, czy to możliwe? - wyszeptałeś mi wprost do ucha. Znów dreszcz rozkoszy. Nie odpowiedziałam. Po prostu w tej chwili poczułam, że to jest prawda. Ale prawda na - tu i teraz. Zamiast odpowiedzi zaczęłam wędrówkę po Twoim ciele... Dłonie, usta, piersi tańczyły na Twojej skórze jak na estradzie. Byłam wszędzie. Jak powietrze otoczyłam Cię sobą i jak ono potrafiłam nagle wcisnąć się w każdy zakamarek Twego ciała. Usłyszałam Twój stłumiony jęk, zabrzmiał, jakby nagle zabrakło Ci tlenu. A przeze mnie przebiegł dreszcz. Wszystkie zmysły wyostrzone do jakichś nierealnych rozmiarów, słuch... Kto by pomyślał, że słuch jest tak czułą strefą erogenną? Rozpłynęłam się. Zrobiłabym wszystko, żeby tylko słyszeć ten dźwięk, wciąż od nowa i znów. Moje usta rozpoczęły swą podróż wzdłuż Twojego ciała. Poznawały na własny użytek Twój smak i zapach. Zakręciło mi się w głowie. Nawet przez moment miałam ochotę Cię ugryźć, żeby posmakować, czy naprawdę jesteś taki pyszny, jak twierdził mój język. Odkryłam, że jestem ciekawa, jak smakuje każda część Ciebie, czy tak samo, czy każda inaczej. I właśnie wtedy przemknęło mi przez głowę, że muszę to sprawdzić. Właśnie dziś, właśnie teraz.
Podróż po Twoim ciele rozpoczęta. Dokąd dotrę? Gdzie pozwolisz mi zaparkować? Ile wytrzymasz? I... ile razy uda mi się usłyszeć ten cudowny jęk? Te pytania stały się najważniejsze, po co trudzić się filozoficzną, egzystencjalną zadumą, kiedy takie właśnie proste pytania są tak naprawdę najważniejsze? Zrozumiałam, że wcale mnie nie interesuje odpowiedź na pytanie, które zadaję sobie przez całe życie - co to jest miłość? Bo... ta miłość stała przede mną. Naga i pozbawiona osłon, prosta i czytelna. Gdzieś w głębi podświadomości wiedziałam, że kiedy ta noc się skończy, znów tego nie będę rozumiała, ale w tej chwili było to dla mnie przeraźliwie jasne.I jakby kontynuując myśl, powiedziałam :
- Kocham Cię.
Bez niepotrzebnego uniesienia, bez żadnych dodatkowych emocji, po prostu tak, jakbym zrozumiała największą tajemnicę życia i była ona dla mnie tak prosta jak najprostsze matematyczne równanie.
Twoje oczy, tak - właśnie oczy - uśmiechnęły się do mnie. I wiedziałam, że wiesz. Że już niczego nie muszę Ci wyjaśniać. Słowa okazały się zbędne.
I moje usta, jakby bez pytania mojej świadomości, zaczęły swój taniec. Słonawy smak potu na szyi - nie wiedziałam, że podziała na mnie jak prawdziwy afrodyzjak. Ciepłe i słodkie ramiona... Piruety wzdłuż kręgosłupa... Mój język czuł każdy pojedynczy mięsień, każdą żyłkę, każdą komórkę Ciebie i zachwycał się nimi. Posapywałeś i prężyłeś się, ale ja czekałam na ten upragniony dźwięk. I wiedziałam, wiedziałam na pewno, że się go doczekam. To tylko kwestia czasu.
Każda pojedyncza komórka naszych ciał wibrowała pożądaniem. Coraz bardziej niecierpliwe ruchy, coraz szybszy oddech, coraz mocniej bijące serca. Coraz większa potrzeba spełnienia.
Wziąłeś mnie w ramiona i Twoje dłonie zaczęły najczulszy i najdelikatniejszy spacer, jakiego nawet nie udało mi się dotąd wymarzyć. Wydawało mi się, że dłużej tego nie wytrzymam. Musiałam, czułam, że muszę ogarnąć Cię sobą, schować w siebie i dać Ci nieporównywalne z niczym poczucie bezpieczeństwa. Może to symbol, ale nie miałam najmniejszych oporów przed otwarciem się na Ciebie. Dosłownie i w przenośni. Nie byłbyś intruzem, byłbyś dopełnieniem, jakbyś stanowił brakującą część mnie.
Delikatnie oparłam dłonie na Twoich ramionach i zmusiłam do położenia się. Chciałam tego, tu, teraz, zaraz.
Ale chciałam tego tak właśnie jak lubię. Potulnie poddałeś się moim gestom a ja usiadłam na Twoich udach i najpierw ostrożnie, jakbym nie chciała Cię spłoszyć, zaczęłam pieścić Twoje piersi, brzuch. Czułam jak przechodzą Cię dreszcze. Do taktu tańca moich dłoni dołączyłam zmysłowe ruchy bioder...
Nawet nie wiem, kiedy i jak to się stało, ale wypełniłeś mnie sobą całkowicie. Znów usłyszałam jęk. Twój, mój, nasz. A w nas zapłonął ogień. Nie, nie ogień, wrząca lawa, rozpalona do białości. Płynęła przez nasze ciało, jakby nie było nas, jakbyśmy stali się jedną z gwiazd na nieboskłonie. Gwiazd, drgających jednym rytmem, świecących własnym światłem. Może nawet świeciliśmy?
W tym momencie nie było już odwrotu. Choć tak naprawdę nie było go od początku.
Jak dzika kotka łasiłam się do Ciebie, poczułam dłonie na moich pośladkach, pewnie obawiałeś się, że mnie zgubisz, że się rozdzielimy... A może to ja się tego obawiałam? Nie wiem. Nie istnieliśmy jako odrębne ciała, więc po cóż te obawy?
Nachyliłam się nad Tobą, moje włosy muskały Cię zapachem... Przywarliśmy do siebie. I nagła cisza... Spokój. Taki do głębi. Zawsze tak reagowałam na Twój dotyk, ale teraz oboje poczuliśmy to samo : po co się spieszyć? I w tym momencie zrozumieliśmy, że nie chcemy jeszcze zdobyć tego szczytu, że jeszcze nie, że to wszystko zbyt piękne, żeby to skończyć, skrócić, ograniczyć.
Zsunęłam się i przywarłam ustami do Twojego mokrego kluczyka. Moja i Twoja wilgoć, na nim, splątane na kształt winorośli... Mój język zaczął figle, szukał najbardziej ukrytego przed światem miejsca. Tak... Ten dźwięk. Znów ten dźwięk. Wiedziałam, że na to czekałeś, wiedziałam, że tylko ja potrafię dać Ci taką rozkosz... Kiedy już utonąłeś w moich ustach, kiedy językiem badałam go całego, wyszeptałeś :
- To niebo...?
I szept ten przerodził się w jęk.
- To zbyt piękne, żeby mogło być prawdziwe...? - nie wytrzymałam.
Nie odpowiedziałeś, ale przecież nie po to pytałam.
Byłam mokra... Od potu, od łez szczęścia... Ale dreszcze, które mną wstrząsały nie były spowodowane chłodem.
Nie dałeś mi odpocząć. Ująłeś dłońmi moje biodra i zanim się zorientowałam, do czego zmierzasz, poczułam Twój gorący język na mojej skąpanej w wilgoci szpareczce.
- Mmmmm.......... - na tylko, lub aż tyle byłam w stanie się zdobyć.
Był delikatny i czuły, taki jak Ty.
Pieścił moja dziurkę, dotykał całej. Zagłębiał się we mnie, by po chwili przesuwać się wzdłuż. Spijałeś nadmiar mojej wilgoci, wysysałeś ją. Zamknęłam oczy. I tak jak Ty przed chwilą poczułam, że jestem w niebie... Dłonie... ileś Ty miał tych dłoni?? Czułam je jednocześnie wszędzie, na udach, piersiach, dosłownie wszędzie. Całe moje ciało w Twoim władaniu. Oddawałam się im bez reszty, z całym zaufaniem.
Ale rozkosz, jaką odczuwałam była nieporównywalna z niczym. Jakbym miała za chwilę zwariować ze szczęścia.
Znów oszałamiająca fala dreszczy i jęk..., nie, już nie jęk, to był krzyk !!! Mój krzyk !!! Pierwszy raz w życiu krzyczałam z rozkoszy. To był mój pierwszy krzyk, tak samo prawdziwy, jak ten z chwili narodzin. Jakbym się urodziła po raz drugi. A Ty... jakbyś nagle uwierzył i zrozumiał, że Twoja miłość jest dla mnie cudem i początkiem nowego życia, przytuliłeś mnie z całą czułością i pocałowałeś. I w tej rozdygotanej świadomości siebie i swojego zaistnienia poczułam Twe usta jak trzepot skrzydeł motyla. Jakby symbol metamorfozy. Jakbym z poczwarki stała się przepięknym motylem miłości. Rozpostarłam skrzydła...
Przylgnąłeś rozpalonymi ustami do mojej piersi. Tak jak spragnione dziecko. Poczułam ten dotyk jak przeszywający prąd. Moje piersi, jakby tylko na to czekały, przebudziły się. Od razu piękne i kwitnące, jak nigdy. Przywarłeś a ja marzyłam, żeby to trwało wiecznie. Miałam ochotę mruczeć, jak zadowolona kotka, ale podniecenie pozwoliło mi wyłącznie na jęk.
- Przytul mnie. Ukryj się we mnie i schowaj mnie w sobie - błagałam bezgłośnie.
Poczułam się maleńka, wiedziałam, że Twoje ciało może ukryć mnie pod sobą bez reszty, a jednocześnie tak wielka, żeby Ciebie całego schować przed światem.
Nie każdy kluczyk pasuje do każdej dziurki, ale kiedy wniknąłeś we mnie, wiedzieliśmy oboje, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Wystarczyłoby parę ruchów, ale nie chcieliśmy się spieszyć. Powoli, jakby każda sekunda przedłużała się w nieskończoność, zacząłeś się we mnie poruszać
- Taaaaakk... - wyszeptałam Ci przeciągle do ucha - Właśnie tak... To najcu.... - chwila ciszy i reszta szeptu zniknęła w rozdzierającym jęku rozkoszy. Drżałam i pulsowałam nią na całym ciele. Czułam, że i Ty się już nie powstrzymasz. Pragnęłam zobaczyć i usłyszeć Twój orgazm. Wiedziałam, że wtedy spełnią się moje marzenia o największym z możliwych moim dla Ciebie podarunku. I wtedy...
Byłeś jak wulkan, wulkan emocji, wulkan energii, dosłownie i w przenośni. Nawet nie umiem opisać, co czułam. Wiem jedno - pod wpływem tego wrażenia poczułam znów ogarniajacą moje ciało falę rozkoszy. I nagle pojęłam, że \"ziemia poruszająca się\" pod kochankami to nie wymysł, nie bajka. Że to może zaistnieć.
Przywarliśmy do siebie w spazmatycznym uścisku. Połączył nas ostatecznie i na wieczność. A jednocześnie paradoksalnie rozdzielił. Było to dla nas obojga jasne i zrozumiałe, ale jednocześnie wzbudziło żal i poczucie niedosytu.
- To nie może być ostatni raz. - powiedziałeś, przytomniejąc.
Odruchy buntu. I we mnie tkwią głęboko.
- Pamiętaj, że to tylko sen - usłyszałeś w odpowiedzi.
Metaliczne pobrzękiwanie.
Półprzytomna otwieram oczy.
Spoglądam w kierunku dochodzącego dźwięku. W drzwiach staje... mój małżonek.
- Cześć, miałeś dużo pracy? - z uśmiechem, choć wyraźnie nie miałam nań ochoty, pytam.
- Zmęczony jestem, daj mi spokój - zawarczała moja druga połowa.
Chciałabym się przytulić, ale wiem, że to bezcelowe. Cóż, sen się skończył.
Moje życie...

Jesteś już naga, gorąca, rozpalona... spieczone wargi, przyspieszony oddech... Błagasz mnie, bym zrobiła to szybko... Ale ja lubię się bawić... drażnię Cię... dotykam Twoich warg swoim wilgotnym językiem... nie pozwalam na pocałunek... Jęczysz... Ale ja jestem bezlitosna... Ujmuje w obie dłonie Twoje piersi... A potem sutki... Ściskam je mocno... Mój język błądzi po Twojej szyi... Czuję, jak mój brzuch dotyka Twojego łona... Jest gorące i wilgotne... Nabrzmiewasz bardzo szybko... Wydajesz z siebie jęki, ale ja ciągle jestem nieugięta... Liżę Twoje sutki... Ssę je coraz mocniej... Sterczą i kuszą mnie strasznie... Jesteś cała wilgotna... Twoja skóra nie może już oddychać... Zaczynam zataczać językiem kręgi wokół Twojego pępka... Już nie jęczysz, ale prawie krzyczysz... Wijesz się błagając, bym dotknęła Twojej cipki... Ja jestem wciąż głucha na Twoje prośby... Brzuchem coraz mocniej napieram na Twoje łono... Moje dłonie błądzą po Twoich gorących piersiach... A język wykonuje szaleńczy taniec i smakuje każdy skrawek Twojej skory... No, dobrze... zlituje się... Pochylam głowę... Jestem już pomiędzy Twoimi udami... Całuje ich wnętrze... Rozchylam delikatnie Twoje kędzierzawe włoski na łonie... Wysuwam język... mmmmmmmm tak... wreszcie czuję smak Twojego podniecenia... Twoja łechtaczka jest nabrzmiała i wilgotna... Obejmuje ją ustami... Zaczynasz głośno jęczeć i wzdychać... Językiem zataczam kręgi... Wsysam się w Ciebie... Ssę Cię... Liżę.. i delikatnie gryzę Twoje wargi i łechtaczkę.... Krzyczysz... Wsuwam język głęboko w Ciebie... czuje Twoje soki... mmmmmmmmmmmmm jak cudownie... Ubóstwiam ten smak... Smak rozkoszy kobiety... Rżnę Cię języczkiem bezlitośnie... Konasz od moich pieszczot... A moje palce ściskają mocno Twoje twarde sutki... Nie możesz już wytrzymać... Krzyczysz głośno, wijesz się pode mną... Jesteś tak nabrzmiała i mokra, że moja twarz jest cała w Twoich sokach... Nagle wstrząsają Tobą spazmy... Nie mogę już zapanować nad Twoją rozkoszą... Twoja pochwa obejmuje ciasno mój język... Czuję skurcze... Jeszcze kilka ostrych, kurczowych ruchów całym ciałem i powoli zaczynasz się uspokajać... Pulsowanie powolutku ustaje... Łechtaczka znowu staje się miękka i malutka... Jestem cała mokra... od potu, od Twojego śluzu... Patrzę na plamę na prześcieradle... Wdycham powoli zapach rozkoszy unoszący się wszędzie... Leżysz naga, bezwstydna... zupełnie pozbawiona sil... Znowu sprawiłam kobiecie rozkosz... Uwielbiam to...

Leżę naga w pościeli... Czekam na Ciebie i drżę na myśl o tym, co zaraz będzie... Pojawiasz się również naga... Kładziesz się obok mnie. Przytulasz się całym ciałem. Czuję piersiami Twoje piersi, brzuchem Twój brzuch... Szukam Twoich ust... Delikatnie wysuwam język i oblizuję Twoje wargi, rozchylasz je... Wsuwam język w Twoje usta. Koniuszkiem języka gładzę Twój język, pieszczę podniebienie, czuję wilgoć i ciepło... Nie przestając Cię całować, ujmuję dłońmi Twoje piersi. Zaczynam je głaskać. Są takie delikatne i aksamitne... Sutki podnoszą się powoli, jakby budząc się do życia, czuję pod opuszkami palców gęsią skórkę... Dobrze Ci... Gładzisz moje pośladki... Podnoszę się odrobinę i kładę na Tobie. Pieszczę swoimi nabrzmiałymi sutkami Twoje sutki... Czuję, jak Twoja skora wilgotnieje... Mam ochotę jej posmakować... Unoszę się, wysuwam język... Zaczynam lizać Ciebie cala, najpierw przestrzeń pomiędzy piersiami, językiem zataczam kręgi wokół Twoich sutków... potem schodzę trochę niżej... całą szerokością języka pieszczę Twój brzuch, zakradam się do pępka... Zlizuję Twój pot, a jego smak sprawia, że czuję rozkoszne skurcze w pochwie... Moje dłonie wciąż błądzą po Twoich piersiach i nie pozwalają sutkom na chwile wytchnienia... Odwracam Cię delikatnie na brzuch... Siadam na Twojej pupie tak, byś czuła moją nabrzmiałą łechtaczkę... Wzdychasz... Zaczynam masować Ci plecy. Opuszkami palców badam każdy centymetr Twojej gładkiej, wilgotnej skory... Zakradam się w okolice piersi... Biodrami wykonuje delikatne, posuwiste ruchy, moja łechtaczka przesuwa się powoli w zagłębieniu pomiędzy Twoimi pośladkami... Uśmiecham się do siebie... tak... Masz przeze mnie trochę mokrą pupę... Pochylam się, by językiem popieścić Twoje plecy... czuje rozkoszny zapach Twojej gorącej skóry...
Błagasz, bym wreszcie dotknęła Cię tam... Robię to... grzbietem dłoni drażnię Cię... w gorę i w dół... Jesteś cała mokra... Rozsmarowuję Twój śluz na całej cipce... Przymykasz oczy... Odchylasz głowę... Wsuwam w Ciebie palce i badam Twoje wnętrze... Znajduje ten punkt... opuszkiem palca naciskam na niego i czuję, jak robisz się ciasna... Nie przestając go drażnić, zsuwam się niżej... Biorę łechtaczkę w usta i ssę ją delikatnie... Przesuwam językiem po wargach, liże je, ssę, spijam każdą kropelkę Twojej rozkoszy... Liżę zapamiętale całą cipkę - mokrą, nabrzmiałą, gorącą... Wsuwam język w Ciebie, drażnię Cię, liżę, ssę, delikatnie gryzę... Rozchylasz uda najszerzej, jak potrafisz... Kolana podsuwasz wysoko pod brodę... Wyglądasz tak bezwstydnie i tak podniecająco... Boże, co za widok - rozchylona, nabrzmiała, mokra cipka, widać wyraźnie łechtaczkę i dziurkę całą chętną i czekającą na rozkosz, a w niej kropelki śluzu... Czuję zawrót głowy... Na to tylko czekałam... Podnoszę się... Jedną dłonią rozchylam jeszcze szerzej Twoje wargi, drugą swoje... Przysuwam się bliziutko, by nasze łechtaczki spotkały się... Tak... O taaaaak... Wreszcie czuję całą swoją cipką Twoją wilgoć i gorąco... Zaczynam szalony taniec biodrami... moja łechtaczka raz jest na Twojej malej, to znowu na moment zagląda do Twojej dziurki... Czujesz mnie w środku i mocno przyciskasz moja pupę do siebie... Tak ślisko, gorąco, rozkosznie... Jestem cała mokra, pot spływa mi po plecach i piersiach... Krzyczę głośno, bo już nie mogę opanować rosnącego do granic wytrzymałości podniecenia... Twoje jęki potęgują moją rozkosz... Tak blisko szczytu... Zaraz zwariuje! I nagle... Zawrót głowy, wszystko wiruje, świat przestaje istnieć... Jesteś tylko Ty, ja i nasza rozkosz... Widzę, że przeżywasz to samo... Twoje ciało drży konwulsyjnie... Padam na Ciebie dysząc ciężko... Obejmujesz mnie... Całujesz leniwie... Jesteśmy cale mokre od potu, naszych soków... Jesteśmy zmęczone i szczęśliwe... Szepczę Ci cos do ucha... Uśmiechasz się do mnie... Przymykasz oczy... Po chwili słyszę Twój równy oddech... Zasypiam również...

Czekam na Ciebie w łóżku. Słyszę plusk wody... długo...
Każesz mi czekać na siebie. Wiesz, że Cię pragnę, że jestem rozgrzana do czerwoności, a jednak torturujesz mnie tą długą kąpielą. Szum prysznica ustaje. Co Ty robisz w tej łazience?... Minuty są jak godziny. Wreszcie wchodzisz do pokoju. Natychmiast gasisz światło. Czuje, że stoisz tuz za łóżkiem.
- Połóż się na plecach - Twój glos brzmi jak komenda. Kładę sie. Bierzesz moja rękę i przywiązujesz miękkim materiałem lekko do poręczy. Tak samo druga rękę. Zapalasz malutkie światełko w drugim końcu pokoju. Widzę Cię... nagą. Czuje się bezpieczna, moje nadgarstki są przewiązane tylko jednym węzłem, łatwym do uwolnienia się z niego. Sadowisz się na mnie. Zatapiasz usta w moich ustach. Twój język bada wnętrze, splata się z moim. Twoje dłonie bawią się moimi piersiami. Paznokciami zataczasz koła dookoła sutek, twardnieją, czuję jak gorąco spływa do mojego wnętrza. Nie wiem, jaki masz plan. To podnieca mnie. Twoje oczy błyszczą, uśmiechasz sie. Sadowisz sie wyżej, dokładnie widzę Twoja cipkę. Jedna dłonią rozchylasz jej płatki, palcem drugiej zaczynasz bawić sie łechtaczką. Tak blisko moich ust, a jednak tak daleko. Patrzysz na mnie, obserwując reakcje. Wkładasz palec do pochwy, wsuwasz go i wysuwasz. Oddycham szybciej, wchłaniam Twój zapach, oblizuje się, jakby poszukując smaku Twoich soków. Skomlę jak pies, błagam, proszę. Ty wyciągasz palec z pochwy i opuszkiem rozsmarowujesz Twoje soki na moich wargach. Łapczywie zlizuję je, liżę Twój palec. Pozwalasz mi go ssąc. Chce Cię dotknąć, ale jestem przywiązana. Wiem, że mogłabym z łatwością wyszarpnąć ramiona z uwięzi, ale jestem w Twojej mocy.
Przesuwasz się jeszcze wyżej. Teraz Twoja cipka jest tuż nad moimi ustami. Czuję jej gorąco, Twój zapach doprowadza mnie do szalu. Wysuwam język, dotykam nim twardej łechtaczki. Musi Ci to sprawiać przyjemność, bo prawie sadowisz się na mojej twarzy. Pracuje językiem, ssę, najpierw lekko, potem coraz mocniej, wykonuję ruchy w rożnych kierunkach, podczas gdy Ty sapiesz i pojękujesz. Twoje biodra zaczynają falować coraz szybciej, na boki, w gorę, w dół. Wiem, ze chcesz penetracji, ale oddalasz te chwile. Ja pojękuje też, tak pragnę zatopić palce w Tobie. Nagle rozwiązujesz węzeł i szepczesz, abym cię pieprzyła. Nie czekasz długo, wkładam dwa palce, mięsnie zaciskają się dookoła nich, jesteś mokra i gorąca. Kładziesz się na plecy, ciągnąc mnie za sobą. Nadal liżę Cię namiętnie, podczas gdy moja ręka pracuje rytmicznie. Kręcę palcami w Tobie, krzyczysz z rozkoszy. I znów wsuwam i wysuwam, coraz szybciej i mocniej. Mówisz, że chcesz więcej. Zatapiam trzeci palec w Tobie. Chwile później czuje, jak cala drżysz a mięsnie Twojej pochwy gwałtownie pulsują. Krzyczysz. Odpychasz moją głowę z Twojego kroku, ale pozostawiam w Tobie palce. Czuję, jak pulsujesz. Rozluźniasz się. Delikatnie wysuwam się z Ciebie. Kładę się na Tobie, przyciskasz mnie mocno do siebie, całujesz. Po dłuższej chwili odwracasz mnie na plecy i znów przywiązujesz moje nadgarstki do poręczy. Ustami pieścisz moje piersi, a Twoja dłoń wędruje do mojej cipki. Jestem mokra, czuję jak Twoje palce ślizgają się po fałdkach i łechtaczce. Całujesz mój brzuch, dłonie pieszczą pośladki. Twoja twarz przesuwa sie coraz niżej. W końcu kładziesz się miedzy moimi udami, Twoje palce zaciskają się na moich sutkach. Twoje usta mocno otaczają moja łechtaczkę, a język drażni ją. Coraz mocniej i szybciej. Jęczę z rozkoszy. Pragnę, abyś mnie wypełniła. Proszę Cię o Twoje palce. Ale Ty torturujesz mnie. Czekasz, aż zacznę skomleć i błagać.
Szepcze głośno - pieprz mnie, rznij mnie, proszę. Zaczynasz mnie rżnąc językiem, trzymasz mocno moje uda, wpita we mnie. Krzyczę. Wreszcie wkładasz palce we mnie. Pieprzysz mnie najpierw lekko, potem coraz mocniej. Jest mi mało, jęczę - szybciej, mocniej. Przyspieszasz tempo, boleśnie ściskasz jeden z moich sutków. Jestem jak szalona. Czuję, że to już za chwile. Wstrząsa mną gwałtowny dreszcz. Czuje, jak soki ekstazy wypływają ze mnie pulsująca falą. Pod moimi powiekami widzę serie błysków jak z flashu. Szumi mi w uszach, skronie pulsują. Jestem całkowicie pozbawiona sil. Rozluźniasz węzeł na moich rękach, kładziesz się przy mnie, obejmując ciasno. Otwieram oczy, widzę Twoją twarz tuż obok mnie. Uśmiecham sie, całuję Cię i szepczę, ze jesteś cudowna. Zapalasz papierosa, którym się dzielimy. Gdy go gasisz, już prawie zasypiam. Wtulam się w Ciebie, moje nozdrza są pełne naszych zapachów, na ustach mam wciąż Twój smak. Jest mi błogo. Całuje Cię w zagłębienie miedzy kośćmi obojczyka i zasypiam.

Ok. Jest minuta po północy. Chcesz wiedzieć, jak sobie to wyobrażam… hm… mogę Ci jedynie powiedzieć, jak było, jak to się stało… Ok. Porozmawiajmy.

Już mi się wydawało, że wydobyłam się z gorączki. Budzę się dość wcześnie, siódma. Lekki kac, po tych wszystkich drinkach i rozmowach. Przeciągam się. Długie nogi, długie ręce i policzone wszystkie żebra. Pościel świeża i biała. Szczupłe ciało. Długie brązowe włosy, tak trudno je wszystkie odnaleźć pośród bawełnianych poduszek. Ukradkiem zerkam na moje małe piersi o dużych, czekoladowych sutkach. Jak można ich pragnąć? Wtedy rozlega się dzwonek telefonu. Odbieram. Jakieś tam mhm. Słyszę jej głęboki, zachrypnięty głos. Głos w kolorze blond. Mówi do mnie:
- Come out & play…
Czuję dreszcze jak łaskotki. Wspinają się wśród wystających kręgów kręgosłupa. Jak mrówki.
- Chodź. Chodź do mnie. Nauczę Cię czegoś nowego… Pokażę coś nowego…
Nagle, jak za potarciem magicznej zapałki, cała staję w płomieniach….

Wsiadam do czerwonego samochodu. Śniadanie? Nie, dziękuję. Upał sprawia, że biały tank top lepi mi się do pleców. Im bardziej przyśpieszam, tym szybciej wirują tropikalne palmy wokół mnie. A miałam się przecież nigdzie nie śpieszyć…

Ażurowa, niemal secesyjna brama otwiera się sama z siebie, gdy podjeżdżam na skraj twojej posiadłości. Och, chcę już w sam środek. Chcę już osiągnąć kulminację, ja, różowy, pachnący gwóźdź programu. Cała płonę…

Pani w białym, wykrochmalonym mundurku prowadzi mnie przez pokoje, ascetycznie urządzone, w bieli i metalu, nigdy zbyt strzeliście, nigdy zbyt wysoko w powietrze, w sam raz na upał. Pokoje, które znam na pamięć. Wiesz, że ludzie już gadają?

Z mocnym drinkiem w ręku staję nad brzegiem basenu. Widzę Cię. Na razie jesteś tylko kształtem schowanym pod elastyczną skorupą wody. Nie wynurzysz się przy tej drabince tuż koło moich stóp. Oczywiście, że nie. To byłoby zbyt łatwe….

Obserwuję cię. Blond warkocz w mokrym węźle spoczywa spokojnie na plecach, jak ogon. Srebrny kostium wydaje się wykuty z metalu, o którym śnią nastolatki. Twoje piersi, mieszczą się w ponad mojej dłoni. Biodra, talia, uda, moc przeciwieństw, pełne kształty, kobiecość której sekret tkwi w obfitości, ale nie nadmiarze. Za każdym stopniem, z każdą kroplą nie spuszczasz mnie z oczu.
Wiesz, że jest tutaj strasznie gorąco.
Wiesz, że chcę się z tobą pieprzyć.
Wiesz, że cała płonę…
Drink wypada mi z dłoni, whisky ochlapuje spocone uda. Szczypie. Kryształ z brzękiem rozsypuje się po kafelkach. Kaleczę sobie stopy, biegnąc za tobą.

Gonitwa przez puste pokoje. Przecież wiesz, że oni gadają. Gałki do kolejnych drzwi roztapiają się pod moimi palcami jak tandetne klejnoty ukręcone z piasku.
Gdy znajduję Cię… nagą, otwartą, nie mogę wyjść ze zdumienia… Płonę…
Jesteś błękitna jak świeża woda. I złocista jak bezlitosny upał.
Masz na sobie tylko sznur pereł, które grzechoczą jak kości, jak chichot. Wiem, że są zimne, wiem, że to one przyprawiają cię o gęsią skórkę po wewnętrznej stronie ud.
Biorę cię do ust. Zanurzam się w skórze pachnącej jak dzikie zwierzęta. Spuchnięta łechtaczka, spazmatycznie zamykająca się pochwa, jak spragnione usta… nie wiem już, czego chcesz… moich ust, mojej dłoni, mojego języka?
Cała płonę…
Oni i tak wszystko wiedzą… Patrzą.

Nie potrafiła powiedzieć Marcie, że to już koniec. Nie umiała. Bała się, że to wszystko spowoduje, że Ona coś sobie zrobi. Przecież już kiedyś próbowała się zabić. Przez nią. Teraz też się tego bała. Więc wolała nie odzywać się do Niej. Może zapomni. Może nie zadzwoni. Może nie przypomni, jak było cudownie... Może nie będzie tego żałowała, chociaż i tak czuła, że już zaczyna żałować. Ale nie mogła inaczej... Musiała... Tym razem nie było odwrotu. Musiała przerwać to, co i tak zabrnęło już zbyt daleko... Za chwilę nie będzie odwrotu. Teraz jeszcze mogła się wycofać... Dlatego tak postanowiła niezależnie od wszystkiego... Długo biła się z myślami. Ale za każdym razem to wyjście okazywało się najwłaściwsze. Postanowiła więc skończyć z Nią ten rodzaj znajomości. Może na innym polu, już zupełnie przyjacielsko-koleżeńskim im się jeszcze uda... Nie chciała zrywać z Nią kontaktu... Jednocześnie wiedziała, że w ten sposób chce oszukać samą siebie...
Tak, teraz i Ewa wróciła wspomnieniami do tych niedawnych jeszcze chwil...
Marta miała męża i dziecko. Ewa tylko dziecko. Poznały się jak to zwykle bywa, zupełnie przypadkowo, w szkole swoich dzieci. Zaprzyjaźniły się A jednak stało się tak jakoś, że pewnego dnia o czwartej nad ranem równocześnie wysłały do siebie sms-a. I kilka dni później, gdy syn Ewy ostał na noc u dziadków, zaprosiła ją na kawę. Marta została u niej. Prawie na całą noc. I kochały się do utraty tchu. Same nie wiedząc do końca jak to się stało. Potem obie szukały okazji, żeby jak najczęściej, jak najdłużej być ze sobą. Zdarzało się, że były ze sobą rano, potem wracały do swoich rodzin, żeby spotkać się jeszcze wieczorem...
Wróciła pamięcią do tamtych czasów i miejsc...
Ewa kochała Martę. Nie taką miłością, jak ona ją, ale kochała po swojemu. Jak przyjaciółkę, jak kochankę. Jak kogoś bardzo, bardzo bliskiego. Pamięta doskonale tamten dzień, gdy Marta poprosiła, żeby powiedziała, że ją kocha... Nie powiedziała. Cicho wyszeptała, że jest dla niej kimś naprawdę ważnym. Czuje do niej więcej niż przyjaźń, ale mniej niż miłość. To taki pomost pomiędzy. Marta nie rozumiała. Wiele razy jeszcze wracała w rozmowach na ten temat, ale Ewa nigdy nie powiedziała jej, że kocha. A przecież kochała. Na swój sposób kochała ją całym sercem. Ale nie mogła jej tego powiedzieć. I tak miała wyrzuty sumienia, że mąż, dziecko...
Za to nie mogła zapomnieć ich wspólnych spotkań... Ich pierwszego spotkania... Nieśmiałe, delikatne wzajemne zdejmowanie z siebie ubrań. Przy okazji dotykanie każdego ledwie odkrytego miejsca. Żaden z jej dotychczasowych kochanków nie miał takich delikatnych ust jak ona. I takich namiętnych. Spragnionych jej ciała. Nawet teraz, do tej pory czuje dreszcz rozkoszy na samo wspomnienie tych pocałunków.
Nie zawsze zdążyły do łóżka. Bywało, że opadały na podłogę i tam Marta pokrywała pocałunkami każdy skrawek jej ciała. Ewa długo musiała namawiać swoją kochankę na pocałunki w usta. Marta zawsze uchylała się, pocałunkami pokrywała każdy skrawek ciała, ale nie usta. Ewa próbowała nieraz, ale mogła swoimi ustami sięgnąć tylko jej policzka. Wreszcie Marta powiedziała jej dlaczego. I zaraz później pokazała, że też potrafi pocałować w usta. Pierwszy pocałunek Marty pamięta do tej pory. Marta bardzo pragnęła smaku ust Ewy, ale miała swoje powody, żeby tego nie robić... Ewa też bardzo tego pragnęła, a jednak musiała na to czekać. Kilka długich miesięcy. Ale to, co dostała... Marty usta były piękne, namiętne, wilgotne, porywające. Cała była „całuśna”. Ewa tak ją zaczęła nazywać. Odkrywała Martę za każdym spotkaniem od nowa. Marta też, zaledwie skończyła całować jej usta, już zaczynała całować jej policzki, oczy, czoło, uszy. Ewa zawsze w tym momencie wyginała najdalej jak tylko mogła głowę w tył, ukazując jedno z najczulszych swoich miejsc. Nigdy nie mówiła Marcie, że ten malutki skrawek skóry pomiędzy uchem a karkiem jest bardzo czuły na jej pocałunki. Nie musiała tego mówić. Marta bezbłędnie, jakimś szóstym zmysłem nieodmiennie odnajdywała to miejsce i za każdym razem poświęcała mu dużo czasu. Pieczołowicie całując, pieszcząc dokładnie tak, jak ona lubiła... Następnie pocałunkami schodziła do karku, a Ewa za każdym razem już wtedy przeżywała pierwszy malutki dreszczyk rozkoszy. Marta umiała całować. Jej język niestrudzenie błądził najpierw z karku na mostek, następnie znajdował szlak ku Ewy piersiom. Tam nie odpuszczała ani na minutę, dopóki Ewa nie odciągnęła jej głowy prawie siłą do góry, scałowując jej namiętność i studząc swoją już mocno rozbudzoną rozkosz... Marta jednak uparcie wracała ku jej wzgórzom unoszącym się szybko pod swoimi piersiami. Ponownie zaczynała taniec ustami, językiem, nie dając chwili odpoczynku piersiom Ewy. Wreszcie, jak już widziała, że Ewa jest gotowa na wszystko, co na dzisiaj zaplanowała, zaczynała powolutku całować każdy skrawek jej ciała poniżej piersi. Nie, nie zostawiała ich tak samych sobie na pastwę ochłodzenia emocji! Nigdy nie dopuściła, żeby były samotne... Głaskała stwardniałe sutki, dręczyła namiętnie spragnione, dojrzałe, czerwone z oczekiwania brodawki. Marta zawsze wiedziała, że w takich chwilach ma przewagę, to Marta dyktowała warunki. Marta doprowadzała do szału oczekiwania, zniecierpliwienia, niemego żądania, żeby już, żeby teraz, natychmiast wsunęła się w nią i pozwoliła jej osiągnąć ten moment, kiedy wzlatuje wysoko, bardzo wysoko i nagle spada w dół tracąc wszelkie zmysły... Marta doprowadzała ją pocałunkami do ostateczności. Pieszczotami brodawek nie kończyła swojej wędrówki po jej ciele. Nigdy nie dawała jej możliwości pokazania, że już... Poznała jej pragnienia. I Ewa pozwalała jej na to. Za każdym razem czekała, aż zacznie swoją drogę do spełnienia. A ona całowała. I całowała. I całowała. Jej sutki niemo prosiły o Marty usta. A Marta nigdy ich nie zawiodła. Zawsze potem jej usta znajdowały drogę niżej. Ewa zamykała oczy i czuła tylko jej usta, jej język na swoim brzuchu. Potem niżej, i jeszcze niżej... Rozchylała szeroko nogi, dając jej drogę do najgłębszej swojej tajemnicy. Ale Marta nie chciała iść na skróty. Nigdy nie szła, chociaż ona pokazywała jej drogę: tędy, szybko, szybciej, bo już nie wytrzymam, bo już chcę! Ona powolutku, jakby pastwiąc się nad swoją ofiarą, powoli scałowywała każdy centymetr wewnętrznej strony jej uda, potem drugiego. Delikatnie musnęła ustami najczulsze miejsce pomiędzy nimi, i jak Ewa już, już chciała przyciągnąć ją do siebie, nagle Marta podnosiła głowę i wracała pocałunkami do jej oczekujących niecierpliwie piersi. Jej usta szukały drogi na oślep znowu. I znowu Ewa mogła tylko czekać i szybkim oddechem zdradzać zniecierpliwienie... I czekała gotowa. Szybko, już teraz! Zrób to, proszę! Błagam! Bądź we mnie, bo już nie mogę! Jestem ciebie tak bardzo spragniona! Chcę tego!!! A Marta całowała. Gorąco, namiętnie. Z premedytacją odmierzała każdy pocałunek. Wolno, szybko. Delikatnie i przygryzając. Jej język tańczył na skórze Ewy. Szukał najbardziej spragnionej drogi do jej wnętrza. Śledził swoją poprzednią ścieżkę, ale nigdy nie szedł tym samym śladem. Zawsze jakoś tak obok. Nieuchronnie przedzierał się do brzucha, dłużej zawitał pieszcząc jej pępek. I Ewa zawsze niespodziewanie, zaskoczona odczuwała jego wizytę znowu na udzie. Jednym, potem drugim. Znowu szeroko zapraszała go do swojego środka. Marta dłońmi sięgała do jej piersi. Nie pozwalała im zapomnieć o swojej obecności. Palcami bawiła się brodawkami, językiem pieszcząc jej pachwiny. Czuła podniecenie Ewy. Jej gotowość na wszystko. Wargami podszczypywała wrażliwą skórę pomiędzy udem, a cudownie pachnącym kobiecością wzgórkiem. Chciała tam już być, ale masochistycznie przedłużała tę chwilę, kiedy zagości już w tym najpiękniejszym dla jej ust miejscu. Marta uwielbiała to miejsce. Dlatego tak długo pozwalała sobie na pieszczoty tego, co było poza jaskinią rozkoszy. Ale i ona już nie mogła wytrzymać. Ewa prosiła, Marta spełniała. Swoje i Ewy marzenia. Ale swoje przede wszystkim. Delikatnie ustami dotykała najpierw samego wzgórka. Potem językiem powolutku zaczynała krążyć wokół wilgotnego, niesamowicie pachnącego twardego miejsca, które na początku schowane, nagle ukazywało się jej oczom w pełnym rozkwicie. Ewa zaczynała tańczyć pod jej dłońmi. Marta musiała mocno trzymać ją pod sobą. Lubiła te chwile. Wiedziała, że Ewa czuje tę siłę, którą miała dla niej. Zawsze była silna. Nie krzywdziła jej. Dawała jej rozkosz. Krzyk. Łzy pod powiekami i to spojrzenie. Tak, takie spojrzenie, jakiego nie widziała u nikogo. Oddanie. Zaufanie. Miłość, której nie mogła nigdy wypowiedzieć. Marta wiele razy próbowała to z niej wyciągnąć. Ewa nigdy jej tego nie powiedziała. Mówiła: patrz sercem. Więc Marta patrzyła. Uczyła Ewę uczucia miłości. Uczyła zaufania. I uczyła tego, co właśnie w takich chwilach jej ofiarowywała.
Usta Marty nie opuszczały wzgórka Ewy. Jeszcze nie teraz. Niech poczeka cierpliwie, aż ona nasyci się jej zapachem. Zamykała oczy. Teraz. Delikatnie, powolutku jej język zagłębiał się w wilgoć Ewy. Zawsze była wilgotna. Spływała Marcie do ust. Najpiękniejszy smak kobiety. Jej kobiety. Spijała wszystko, każdą jedną kroplę, którą napotkała na swojej drodze. Językiem zbierała to, co ona jej z głębi siebie oddawała. Zawsze myślała, że to jest najpiękniejszy smak, jakiego może spróbować człowiek. I nie myliła się. Była w niej i czuła, że jest w samym niebie. Tak wyobrażała sobie niebo. Gdzieś w zakamarkach świadomości przemknęła jej myśl, że bluźni. Ale przecież i sam Bóg mówił, że jest miłością. A miłość niebem. A ona wiedziała, że kocha. Kocha całą sobą. Każdą komórką swojego ciała. Każdym drgnieniem mięśni. Każdym oddechem. Każdym uderzeniem serca. Dotykała środka Ewy. Delikatnego. Aksamitnego. A Ewa jej pragnęła. Czuła, że jej pragnęła. Przecież Marta była w niej i to czuła. Ewa rzucała się pod nią w rozkoszy. Marta czuła każde drgnienie jej mięśni. Czuła jak wzbiera w Ewie rozkosz. Czuła zaciskanie się wokół jej języka, gdy Marta była w niej głęboko, jak najbardziej głęboko mogła się wsunąć... Czuła jak Ewa skręca się z rozkoszy. Słyszała jej szybki, chrapliwy szept: chodź, chcę cię, już nie mogę! A Marta dalej całowała. Wracała do góry tą samą drogą, którą zeszła na dół. Całowała i nie przestawała. Pieszcząc piersi powoli wsuwała palce w jej środek. Drażniła się z nią. Wreszcie docierała do ust. Całowała ją i wsuwała się w nią. W sam wilgotny, pulsujący tunel miłości. Wchodziła i wycofywała się. Powoli i gwałtownie. Na zmianę. Wiedziała, jak w nią wchodzić. Nie spieszyła się. Znała jej rytm. Miały taki sam temperament. Obie wiedziały, kiedy chcą szybciej, a kiedy wolniej. Wsuwała się w nią, potem gwałtownie wykonywała kilka ruchów, żeby delikatnie ponownie ją pocierać. Kończyły zawsze szybko i gwałtownie. Już obie nie umiały się powstrzymać. Musiało być szybko i mocno. Bez chwili na złapanie oddechu. Mocno i długo. Wreszcie zmęczone, spocone opadały ciężko na podłogę lub łóżko. Dysząc, śmiały się z siebie, a Ewa nachylała się nad jej ustami i długo, namiętnie całowała dziękując za spełnienie... Marta znowu scałowywała z jej ciała pot. Uwielbiała to. A Ewa próbowała znaleźć w sobie siłę na jej pocałunki i czekające ją kolejne chwile rozkoszy...
Tak, tego będzie jej brakowało.
Marcie też. Znała ją. Na pewno będzie jej tego brakowało.
Ale tak trzeba.
To najlepsze wyjście.
Wyjście dla obu.

„Rany, gdzie ta taksówka?” Stałam na ulicy podenerwowana. Czekałam już przynajmniej 20 minut. Impreza, na którą się wybierałam, trwała już w najlepsze. Trochę mnie zaskoczyło zaproszenie od Kasi na jej urodziny, ale z drugiej strony zrobiło mi się bardzo miło, że chciała, abym też tam była. Trochę było mi zimno, pomimo że była pełnia lata, lipiec. Miałam na sobie zwiewną kolorową sukienkę. Złapałam pierwszą lepszą z szafy, ale podświadomie chciałam chociaż kolorem spróbować poprawić swój nastrój. Ostatnio sprawy nie szły po mojej myśli, Piotr się nie odzywał, zniknął po swoim rozwodzie mówiąc, że potrzebuje czasu na przyzwyczajenie się do nowej sytuacji. Co za nowa sytuacja, przecież i tak prawie u mnie mieszkał.

Podjechała taksówka, wsiadłam do niej szybko i pojechaliśmy do klubu „Balsam”. Nigdy tam nie byłam i przyznaję, że kiedy weszłam do środka, byłam zaskoczona jego wielkością i atmosferą, jaka w nim panowała. Piękne kanapy, ściany stylizowane na stare lochy, drewniana podłoga. Było tam mnóstwo ludzi, stali lub siedzieli w grupkach i gadali. W jednej z sal dość spora grupa ludzi tańczyła w takt najnowszych przebojów. Szukałam Kasi, prześlizgiwałam się po wszystkich wzrokiem i wtedy ją zobaczyłam. Tańczyła z jakimś niewysokim facetem. Ubrana w białe, obcisłe dżinsy i biały podkoszulek bez rękawów – wyglądała zjawiskowo. Nie mogłam oderwać od niej oczu. Pięknie wyglądała w tańcu, widać było, że sprawia jej to olbrzymią przyjemność. Stałam tak i patrzyłam jak urzeczona. I wtedy mnie zauważyła. Zobaczyłam na jej twarzy uśmiech radości, takiej prawdziwej radości, wręcz namacalnej. Ona naprawdę się ucieszyła, że jestem. Zrobiło mi się ciepło na sercu i także uśmiechnęłam się do niej. Szła w moim kierunku szybkim zdecydowanym krokiem – tylko ona umie tak chodzić, niby męski zdecydowany krok, ale jakaś taka kobieca miękkość w tym wszystkim. Podeszła i przytuliła mnie do siebie. To było tak naturalne, że odwzajemniłam uścisk.

- Wszystkiego najlepszego, Kasiu – delikatnie pocałowałam ją w policzek
- Super, że przyszłaś. Już myślałam, że nie dasz rady… Brakowało mi Ciebie – uśmiechnęła się do mnie odsuwając lekko do tyłu. Czułam, jak robi mi się gorąco pod jej spojrzeniem, ale nie odwróciłam oczu.
- No coś Ty, nie mogłam nie przyjść. Przecież wiesz. – uśmiechnęłam się znowu.
- Chodźmy coś zjeść, albo jeśli wolisz, to napijmy się czegoś. Masz ochotę na coś specjalnego?
- Poproszę piwo – Zawsze piłam piwo, jak miałam gorsze dni. Pomagało zapomnieć o problemach, chociaż, niestety, ich nie rozwiązywało.
Usiadłyśmy przy barze i w milczeniu piłyśmy swoje drinki. Podeszło kilkoro znajomych Kasi, przedstawiła mnie i zaczęliśmy plotkować. Kasia odeszła na chwilę do swoich gości, ale kiedy na nią patrzyłam, napotykałam jej spojrzenie i uśmiech.
- Chodźmy tańczyć – jakiś chłopak złapał mnie za rękę i pociągnął na parkiet. To chyba był jakiś kolega Kasi z pracy. Przedstawił się, ale już nie pamiętałam jego imienia. Zaczęliśmy tańczyć. Akurat leciał jakiś fajny kawałek i zrobiło się ciasno na parkiecie. Wszyscy śmiali się i śpiewali – wciągnęła mnie ta atmosfera radości i wolności. Zaczęłam się wygłupiać razem ze wszystkimi. Pomachałam do Kasi, żeby do nas dołączyła i za chwilę tańczyliśmy już wszyscy razem.
O 24 wjechał tort i Kasia musiała zdmuchnąć 40 świeczek. Śmiechu było co niemiara, bo koledzy zrobili jej psikusa i zakupili świeczki, których nie można zdmuchnąć w normalny sposób. Wszyscy próbowali i nikomu się nie udało. Potem zjedliśmy tort, który był pyszny i strasznie słodki. Stałyśmy sobie razem z Kasią i rozmawiałyśmy. Było mi tak fajnie, czułam się bezpiecznie i szczęśliwa, że jestem tam właśnie w tej chwili. Niestety, nic co fajne nie trwa wiecznie. Musiałam zbierać się do domu, na następny dzień miałam spotkanie sprzedażowe i musiałam się wyspać.
- Kasiu, będę się powoli zbierała do domu –uśmiechnęłam się do niej – odprowadzisz mnie do taksówki. Powinna zaraz podjechać.
- Jasne, szkoda że już uciekasz – wyglądała na zawiedzioną, ale sprytnie ukryła to, odwracając twarz w stronę parkietu, patrząc niby na tańczące pary.
- Jutro z samego rana muszę być w pracy, mamy spotkanie sprzedażowe a jak wiesz, szefowa nie lubi spóźniania. Wolałabym być w formie.
- Oczywiście, mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze – uśmiechnęła się ciepło.
Wyszłyśmy na dwór. Było bardzo ciepło i czuć było w powietrzu deszcz. Poszłyśmy w kierunku głównej drogi, gdzie miała czekać na mnie taksówka. Zaczęłam się trząść, sama nie wiem, dlaczego. Wiał wiaterek, ale nie aż tak, żeby mi było zimno. Niechcący musnęłam dłoń Kasi. Poczułam, jakby iskra przeskoczyła między nami. Spojrzałam na Kasię, wyglądała, jakby nagle wstrzymała oddech.
- Dobrze mi z Tobą – nie wiem, dlaczego to powiedziałam. Po prostu musiałam to powiedzieć. Coś pchało mnie od jakiegoś czasu do tego wyznania. To była prawda. Było mi zawsze tak dobrze w jej towarzystwie. Spuściłam głowę, zawstydziłam się.
- Mnie też jest dobrze, kiedy jesteś ze mną – ujęła mnie za rękę i zatrzymała się. Ja też stanęłam. Zaskoczyła mnie tym wyznaniem, wypowiedzianym głosem cichym i jakimś takim zduszonym. Delikatnie dotknęła mojego policzka i podniosła moją twarz do góry. Spojrzała mi w oczy. Było ciemno, ale wiem na pewno, że widziała w moich oczach wszystkie emocje, jakich doświadczałam w tej chwili. Czekałam, co zrobi, czując jednocześnie, że coś musi się wydarzyć. Chciałam, żeby w końcu się zdarzyło. Bardzo tego chciałam. Ostatnimi czasy ciągle o tym myślałam, zamykając oczy, widziałam jej pięknie wykrojone usta zbliżające się do moich, czułam miękkość jej warg. To zawsze było takie realne. Marzyłam o tym od dawna. I stało się. Delikatnie złożyła pocałunek na moich ustach. Zadrżałam. Pocałowała mnie znowu, mocniej i głębiej. Poczułam jej język w swoich ustach i nogi ugięły się pode mną. Objęłam ją w pasie i przytuliłam. Chciałam, żeby ten pocałunek trwał wiecznie. Całowałyśmy się i całowałyśmy. Żadna nie chciała przestać. W końcu Kasi odsunęła się ode mnie, patrzyła mi w oczy i gładziła delikatnie po twarzy. Widać było, że na niej ten pocałunek też zrobił wrażenie.
- Tak długo czekałam – odezwałam się pierwsza, chciałam przerwać tę ciszę wokół nas – Myślałam, że nigdy tego nie zrobimy.
Chyba zaskoczyłam ją tym wyznaniem. Widziałam to w jej oczach.
- Gdybym wiedziała, już dawno bym to zrobiła – roześmiała się cicho – żebyś Ty wiedziała, ile nocy nie przespałam myśląc o Tobie i Twoich ustach, i o tym, co mogłabym robić w danej chwili – poczułam, jak się czerwienię, kiedy to mówiła. Ja też miałam takie marzenia i wiem, co w nich było. Ponownie mnie pocałowała. Nasze języki tuliły się do siebie i pieściły namiętnie.
- Powinnam już jechać – Widziałam, jak taksówkę podjeżdża w umówione miejsce.
- Tak, chyba już powinnaś jechać – odsunęła się ode mnie – Czy mogę do Ciebie jutro zadzwonić? Chyba powinnyśmy porozmawiać, prawda? – zapytała z nadzieją w głosie.
- Tak, koniecznie zadzwoń. Najlepiej po 14, to już będzie po tym spotkaniu i będę miała możliwość pogadać. – Pocałowałam ją lekko w usta i uciekłam do taksówki. Stała i patrzyła za mną, jak odjeżdżałam, a ja byłam taka szczęśliwa. Wróciłam oszołomiona do domu, wzięłam szybko prysznic i położyłam się do łóżka. Długo nie mogłam zasnąć wspominając wieczór, a przede wszystkim jego zakończenie. Delikatnie dotknęłam swoich warg, jeszcze czułam na nich ślad jej pocałunków a w ustach jej smak. Byłam szczęśliwa.
Rano chodziłam jak błędna. Nie mogłam skupić się na niczym. Na spotkaniu sprzedażowym szybko zrelacjonowałam swoje sprawy, tak, aby móc oddać się marzeniom, gdy inni będą się produkować. Wysłałam do Kasi SMS-a, przypominając o tym, żeby do mnie zadzwoniła. Czas płynął tak wolno, co chwila patrzyłam na zegarek, nie mogąc się doczekać na jej telefon. Zadzwoniła, tak jak się umawiałyśmy o 14, trochę pogawędziłyśmy i zaproponowała spotkanie. Wyszło tak jakoś naturalnie. Byłam w siódmym niebie. Zaprosiłam ją do siebie, żeby mogła zobaczyć moją zieloną kanapę. Uśmiała się i obiecała wpaść o 19. Wyszłam z pracy wcześniej i kupiłam parę rzeczy do sałatki oraz czerwone wino. Wiem, że Kasia lubi czerwone wino, a na taką okazję było bardzo akurat. Wzięłam szybki prysznic, założyłam dżinsy i koszulkę. Zbliżała się 19. Wyjrzałam przez okno i zobaczyłam, jak idzie w kierunku klatki. Serce zaczęło mi bić jak oszalałe. Rany, skąd taka reakcja. Przecież to tylko dziewczyna, koleżanka, nawet jeszcze nie przyjaciółka. Strofowałam się w myślach. Podeszłam do drzwi i spojrzałam przez wizjer. Stała pod drzwiami i jakby się bała zadzwonić. Ciekawe, czy ona też myślała o tym samym. Otworzyłam drzwi, stała w nich trochę zaskoczona.
- Czułam, że jesteś za drzwiami – uśmiechnęłam się do niej. Wzięłam ją za rękę i wciągnęłam do środka. Lekko musnęłam jej usta pocałunkiem – Witaj.
Weszła do środka jakaś taka onieśmielona, jak nie Kasia. Znałam ją już trochę i wiem, że bardzo trudno jest ją czymkolwiek zaskoczyć. Rozglądała się po pokoju. Uśmiechnęła się na widok dużej zielonej kanapy, która królowała na środku dużego pokoju. Poszłam do kuchni i zaczęłam szukać otwieracza do wina. W końcu znalazłam i zaczęłam się mocować z korkiem. Stała i patrzyła na mnie, aż poczułam, że robi mi się gorąco pod jej spojrzeniem. To spojrzenie, jakby mnie rozbierała wzrokiem. Ruszyła w moim kierunku. Podeszła i zabrała mi butelkę, którą następnie odstawiła na stół. Objęła mnie i zaczęła całować. To było tak naturalne, że nie zdążyłam zareagować. Tylko po co, przecież od samego rana marzyłam, że to zrobi, że będzie mnie znowu całować, że weźmie mnie w ramiona, że może zdarzy się coś więcej…
Całowałyśmy się coraz bardziej namiętnie, czułam, jak nasze języki wirują wokół siebie. Oparłam się o blat kuchenny. Jej usta w naturalny sposób znalazły się na mojej szyi. Cicho jęknęłam. Poczułam, jak robi mi się coraz bardziej gorąco, zaczęłam lekko drżeć w jej ramionach. Poczułam, jak wkłada mi pod bluzkę ręce i kładzie dłonie na piersiach. Dobrze, że nie włożyłam stanika – zdążyłam pomyśleć i już poczułam, jak zaczyna lekko pieścić moje sutki. Było mi coraz bardziej gorąco, mocno ją przytuliłam i znowu nasze usta się spotkały. Ale pocałunki były już bardzo namiętne. Widać było, że Kasia też jest mocno rozpalona. Zaczęła rozpinać moje spodnie i szybko ściągnęła je ze mnie, nie przestając mnie całować. Zaczęła mnie pieścić przez majtki.
- Tak, proszę, tak mnie dotykaj, pragnę Cię, nie przestawaj. Czuję, jakbym płonęła. Proszę, nie przestawaj… - jęczałam przez zaciśnięte zęby. Nie poznawałam samej siebie. Nigdy nie mówiłam takich rzeczy. Z reguły w ciszy i skupieniu przeżywałam miłosne uniesienia, ale z Kasią było inaczej. Ona mnie rozpalała do białości, czułam, że muszę to mówić, że ona na to czeka, że to rozpala także i ją.
Włożyła mi dłoń w majteczki i zaczęła masować delikatnie. Odjechałam. Wygięłam się jeszcze bardziej, jakbym chciała jej pomóc dostać się jeszcze głębiej, jeszcze dalej. Zdjęła mi w końcu majtki i posadziła na blacie. Ssała moje piersi – raz jedną, raz drugą a następnie całowała mój brzuch. Wiedziałam, co zamierza i robiłam się coraz bardziej wilgotna i mokra. Rozłożyłam szerzej nogi, żeby miała lepszy dostęp do najważniejszego mojego miejsca, które już pulsowało jak oszalałe w oczekiwaniu na jej pieszczotę. Kiedy musnęła je językiem – zobaczyłam gwiazdy, jęknęłam. Objęłam jej głowę i przysunęłam bliżej do siebie. Pragnęłam, żeby nie przestawała, żeby mnie całowała, ssała, lizała. Chciałam czuć ją w sobie i na sobie. Byłam jak oszalała. Nigdy wcześniej nie czułam tego wszystkiego. Było mi wszystko jedno, co ona pomyśli. Chciałam, żeby mnie przeleciała. Zaczęła mnie ssać z pasją, pieścić językiem a ja jęczałam coraz głośniej i głośniej. Włożyła mi w dziurkę palce i posuwała delikatnie, nie przestając pieścić językiem.
- Mocniej, proszę mocniej. Już nie mogę – jęczałam coraz bardziej. Czułam, jak zapadam się w sobie, jak narasta rozkosz, jak gorący wybuch rozchodzi się po całym moim ciele. Moje ciało zaczęło reagować, poruszać się razem z jej ruchami, mocniej i mocniej, z pasją. Nagle poczułam wybuch, jasne światło wybuchło mi w głowie, zaczęłam się trząść i zacisnęłam mocno nogi na jej głowie. Orgazm, jaki nadszedł, był jak wybuch gejzeru. Krzyczałam i wiłam się po blacie, ale ona nie przestawała. Lizała i ssała mnie coraz mocniej i mocniej. Myślałam, że nie może być już lepiej, ale to narastało i narastało, przychodziło raz za razem i nie chciało się skończyć. Ja nie chciałam, żeby się kończyło. Nagle poczułam, że osiągnęłam już najwyższy pułap rozkoszy, krzyknęła, wygięłam się w łuk i zastygłam nieruchomo. Cała płonęłam. Delikatnie objęła dłonią moją pierś i przytuliła się do mnie. Musiałam mieć chyba nieprzytomne spojrzenie, widziałam wszystko jak przez mgłę. Kasia pocałowała mnie delikatnie – oddałam pocałunek. Znowu zaczęłyśmy się całować, wszystko zaczęło wracać z jeszcze większą siłą. Zaczęłam pieścić jej ciało, już wiedziałam co robić, jak to robić, żeby także i ona mogła poczuć to co ja. Miała wspaniałe ciało, szczupłe i jędrne. Przytuliłam ją mocno do siebie.
- Było cudownie – wyszeptałam, jak już oderwałyśmy się od siebie – Nie wiedziałam, że to takie niesamowite przeżycie. Nigdy nie czułam tego, co poczułam z Tobą. Chyba sporo straciłam w swoim życiu – roześmiałam się wesoło. – Musimy chyba zająć się Tobą, prawda… ale to będzie pierwszy raz dla mnie, więc weź proszę, poprawkę na umiejętności – spojrzałam jej zalotnie w oczy i pocałowałam głęboko w usta.