Kiedyś . . . tam . . .

Kiedyś zamilkną wszystkie usta
Na cienkiej granicy cierpienia
Tam zacznie się uśmiech pogodny
Rozświetlony srebrzystą poświatą

Ogrody pełne soczystej zieleni
Obmyją zmęczone bose stopy
Wiatr rozczesze splątane troskami włosy
Wygładzi wszystkie bruzdy na twarzy
Wyrzeźbione rozpaczą krwawiącego serca

Tam, po zachodzie słońca
Radosny uśmiech bedzie świecił z oczu
Dusza wyprostuje zgarbione plecy
Usuwając z myśli wszystkie chwasty i osty