Mikołaj

Przy saniach dzwonią dzwoneczki
Wiatr świszcze w uszach piosneczki
Rozbrykały się reny na świecie
A dlaczego? Wszyscy już wiecie

Wiozą w saniach prezenty wspaniałe
I dlatego dziś nie są ospałe
Wór zabawek dla wszystkich dzieci
Porozwożą je po całym świecie

Zawiozą do bogatych domów
A rozdadzą - wiesz już komu
Ale najpierw biednym dzieciom dadzą
Politykę taką tu prowadzą

Tu Mikołaj z wielką siwą brodą
Poruszając się z wielką swobodą
Krząta się, uwija pośród dzieci
Żeby uśmiech na ich twarzach zaświecić

O dorosłych też nie zapomniał
W tych sexownych występuje spodniach
Ślepia błyszczą ciut po diabelsku
Żądza płonie w jego grubym cielsku

Za kieckami łypie dzikim okiem
Tym przewrotnym diabelskim wzrokiem
Głaszcze dziatki, głaszcze matki
No i wszystkie też dzierlatki

Puszy się, nadyma brzusia
Wycałować wszystkie będzie musiał
I te młode, i leciwe
W piersi bije serce żywe

Co wyprawiał ten Mikołaj
To o pomstę tutaj woła
Mnie spłonioną okrzyknął swą lubą
Co namieszał nie jest wcale chlubą

Już zamykam swoje usta
Dzisiaj moja głowa pusta
Serce gdzieś się zapodziało
Oj działo się ... ale mało

Ta tradycja zapisana wiekami
Niech na zawsze pozostanie z nami
Chulaj duszo z Mikołajem
Niechaj dzień się stanie rajem